دروغ‌هایی که باورمان شده است بخش پایانی

دربارهٔ این برنامه

پایان سلسله، با تمرکز بر دروغ‌هایی که واعظ آن‌ها را «طرز فکر ایرانی» می‌نامد و در کلیسا و خانواده اثر می‌گذارد. دروغ‌ها و پاسخ‌ها: (۱) «پشت هر اتفاق توطئه‌ای هست و حقیقت پیچیده است»؛ حقیقت ساده است و «محبت خوش‌باور است» (۱قرنتیان ۱۳)، خوش‌باوری با هوشیاری تناقض ندارد؛ (۲) «هر اتفاقی به من مربوط است» (مثال سلام‌نکردن در کلیسا و ماجرای میتینگ فراموش‌شده)؛ (۳) رابطه‌ها سیاه‌وسفید است (دوست جانی یا دشمن)؛ مثال اختلاف دربارهٔ رفتن مسیح به عالم مردگان؛ باید انتظارات از ناکاملان پایین بیاید، بخشیدن خود بخشنده را آزاد می‌کند؛ (۴) فکر مسیح: فیلیپیان ۲:۵ و سه هویت (فرزند، غلام، پادشاه)؛ (۵) تعمیم «همه/همیشه»؛ (۶) فشار کاری باعث تخلیهٔ خشم بر نزدیک‌ترین‌ها می‌شود (مثال دخترش و موسیقی)؛ مشکلات از دید خدا کوچک‌اند، به دیگران نگاه کن و شکرگزار باش؛ (۷) «اول ایرانی، بعد مسیحی» — اول باید مسیحی بود؛ ایران ۱۴۰۰ سال فرهنگ مسیحی نداشته و الگوی خادمان ناقص است؛ (۸) «راه من بهتر از راه توست» (انفرادی‌گرایی) در برابر بدن مسیح؛ (۹) «تنبیه آدم را درست می‌کند» — الگو و محبت؛ پاشویی مسیح؛ (۱۰) در ازدواج: همسرم عامل نارضایتی من است و باید همهٔ نیازهایم را برآورده کند — پاسخ: «اگر تو هیچ نکنی من محبت می‌کنم» همان محبت مسیح به عروسش؛ غلام همسر بودن. پایان: خودت را برای ناکامل‌بودن عذاب نده.

کلیدواژه‌ها: دروغ‌های فکری، طرز فکر ایرانی، توطئه، خوش‌باوری، محبت، بخشش، فرهنگ مسیحی، الگو، تنبیه، ازدواج، همسر، غلامی، پاشویی، فشار و خشم، انتظارات، فیض، دروغ‌هایی که باورمان شده است بخش پایانی، اول قرنتیان، یوحنا، رومیان، فیلیپیان، لوقا، افسسیان، هویت در مسیح

آیه‌های این برنامه: اول قرنتیان ۱۳:۷، یوحنا ۸:۳۲، رومیان ۵:۸، فیلیپیان ۲:۵-۷، لوقا ۲۳:۳۴، یوحنا ۱۳، افسسیان ۵