قسمت ۹۶: بلند شدن با کلام

خلاصهٔ این قسمت

نویسندهٔ مزمور ۱۱۹:۲۸ از شرم و ناامیدی ناشی از اشتباهات خود زارزار گریه می‌کند، و سخنران می‌گوید چنین افتادگی می‌تواند آغاز توبه، ترمیم و شفا باشد. راه حل را در بخش دوم آیه می‌بیند: کلام خدا ما را به حضور او می‌برد، ذهن ما را زنده می‌کند و مانند کسی که زمین خورده، دوباره بر پاهایمان می‌ایستاند. پس باید به فیض خدا تکیه کنیم، خود را ببخشیم، طرز فکر را تغییر دهیم و موافق کلام پیش برویم.

آیات مرتبط: مزمور ۱۱۹:۲۸.

کلیدواژه‌ها: مزمور ۱۱۹، آیهٔ ۲۸، جان من از حزن گداخته می‌شود، گریهٔ عمیق، دالف، شرم و ناامیدی از خود، اشتباهات بزرگ، زنا و فروپاشی خانواده، خشم و سخن جبران‌ناپذیر، اشتباه در تجارت، توبه واقعی، افتادگی و ترمیم، اول باید بیفتم تا بلند شوم، مرا موافق کلام خود برپا دار، واژهٔ عبری دابار، قدس‌الاقداس، کلام خدا شفابخش، واژهٔ قوم به معنی برخاستن، بوکسور ناک‌اوت‌شده، بخشیدن خود، فیض خدا، نان آسمانی، تغییر طرز فکر، گنجینه‌ای از کلام خداوند، کلام خدا